Grupa AA „Na Groniu”

Grupa Anonimowych Alkoholików „Na Groniu” w Istebnej

Mitingi odbywają się w każdy piątek o godz. 19:00

miting otwarty: ostatni piątek miesiąca

miejsce spotkań: salka w Domu Parafialnym

Pomoc dla osób, które w rodzinie mają alkoholika:

W każdy poniedziałek o godz. 17:00 w Domu Parafialnym odbywają się spotkania dla wszystkich, którzy mają wśród swoich bliskich osobę uzależnioną od alkoholu.

Jeśli masz taki problem, nie zostawaj z tym sam, jest nas wielu.

Przyjdź a z czasem zobaczysz światełko w tunelu.

Członkowie AL-ANON

RADA DUSZPASTERSKA

Rada Duszpasterska stanowi, zgodnie z kan. 536 KPK, ciało doradcze, które pod kierownictwem Proboszcza Parafii – w ramach ustawodawstwa diecezjalnego – czuwa nad organizacją życia duszpasterskiego w danej wspólnocie wiernych.

Przewodniczącym Rady jest ksiądz Proboszcz.

Rada Duszpasterska ma wyłącznie głos doradczy.

Do Parafialnej Rady Duszpasterskiej należy dobierać osoby, które zdolne są oceniać aktualną sytuację religijno-moralną w parafii, wysuwać pożyteczne inicjatywy, a przy tym same chcą włączyć się do działalności duszpasterskiej pod kierunkiem księdza Proboszcza.

 

Rada realizuje swoje zadania przez:
1. ożywianie życia liturgicznego parafii;
2. koordynowanie działalności apostolatów parafialnych;
3. doradztwo w innych sprawach duszpasterskich;
4. doradztwo w sprawach gospodarczych;
5. włączanie w apostolską misję Kościoła możliwie szerokiego grona świeckich parafialnej wspólnoty;
6. szukanie dróg i środków pozwalających na dotarcie do tych, którzy szczególnie potrzebują umocnienia w wierze.

Apostolstwo Dobrej Śmierci

„CZUWAJCIE… MÓDLCIE SIĘ… BĄDŹCIE GOTOWI” 

(por. Mt 25,13)

Dobrze żyć – to wiele! Dobrze umrzeć – to wszystko!!!

Apostolstwo Dobrej Śmierci jest zrzeszeniem modlitewnym, w którym członkowie, poprzez swoje modlitwy, pragną wyjednać dla wiernych katolików – wytrwanie w łasce uświęcającej; dla obojętnych religijnie i dla grzeszników – łaskę nawrócenia oraz dla wszystkich – dobrą i świętą śmierć.

Członków Apostolstwa Dobrej Śmierci zachęca się do codziennego rachunku sumienia, modlitw zwłaszcza przez wstawiennictwo Matki Bożej Bolesnej (różaniec do Siedmiu boleści Matki Bożej) i św. Józefa – Patrona dobrej śmierci.

zobacz także:

Stowarzyszenie bł. Edmunda Bojanowskiego

Stowarzyszenie Rodzina Bł. Edmunda  Bojanowskiego jest dziełem Zgromadzenia Sióstr Służebniczek powołanym decyzją Rady Generalnej dnia 7 sierpnia 2001 roku. Pierwsi członkowie zostali przyjęci do Rodziny Bł. Edmunda 13 czerwca 2002 roku w trzecią rocznicę beatyfikacji Ojca Założyciela. Asystentką główną całego stowarzyszenia jest od 30 kwietnia 2016 s. M. Patrycja Grodzińska.

W 2010 roku z  inicjatywy  s. M. Archangelii Świstuń tworzy się wspólnota Bł.Edmunda  Bojanowskiego w Istebnej. W dniu 13 czerwca 2011 roku 12 osób z naszej parafii w czasie uroczystej Mszy Świętej w Panewnikach wypowiada słowa Aktu Oddania się Matce Bożej na służbę w Rodzinie Bł. Edmunda.
Świadkiem naszego przyjęcia do Stowarzyszenia był nasz proboszcz Tadeusz Pietrzyk, który sprawował w tym dniu Eucharystię. Na dzień dzisiejszy wspólnota z Istebnej liczy 25 osób.

Asystentką naszej rodziny jest s. M. Alma Kordas, której pomaga  przewodniczący – Edward Suszka.
Członkowie naszej wspólnoty biorą czynny udział w życiu duchowym i charytatywnym naszej parafii.
Staramy się by nasza rodzina kochała Boga i czerpała swą mądrości ze Słowa Bożego, dlatego też regularnie (2 czwartek każdego miesiąca) spotykamy się na wspólnej modlitwie i katechezie.

Wierzymy, że dzięki naszej gorliwej modlitwie, przyjaźni jaka nas łączy, chęci do współpracy wniesiemy do społeczności, w której żyjemy wiele dobra.  Zapraszam wszystkich chętnych do naszej Wspólnoty!

Rodzina Bł. Edmunda Bojanowskiego

Bł. papież Jan Paweł II ukazał bł. Edmunda Bojanowskiego jako wzór cichej i ofiarnej służby człowiekowi i Kościołowi dla katolików świeckich, których zachęcił do włączenia się w jego dzieło. Zwrócił uwagę na źródło i tajemnicę jego świętości:

Bł. Edmund Bojanowski miłował Boga i miłował człowieka. Był mężem modlitwy. Jego miłość do ludzi, która odznaczała się heroicznymi czynami zrodziła się z głębokiego zjednoczenia z Bogiem przez modlitwę. Z niej czerpał siłę do służby człowiekowi. Ta miłość dojrzewała u niego na klęczkach, ażeby potem wydawać owoce. Dzięki modlitwie jego życie stało się nieustanną służbą człowiekowi potrzebującemu, zwłaszcza dzieciom. Sprawy Boże były dla niego równocześnie sprawami ludzkimi, a miłość Boga – miłością człowieka.

W homilii podczas Mszy św. beatyfikacyjnej 13.06.1999 r. papież Jan Paweł II zwrócił uwagę na Edmunda Bojanowskiego jako wzór cichej i ofiarnej służby człowiekowi i Kościołowi:

Apostolstwo miłosierdzia wypełniło życie bł. Edmunda Bojanowskiego. Ten wielkopolski ziemianin, obdarowany przez Boga licznymi talentami i szczególną głębią życia religijnego, mimo wątłego zdrowia, z wytrwałością, roztropnością i hojnością serca prowadził i inspirował szeroką działalność na rzecz ludu wiejskiego. Wiedziony pełnym wrażliwości rozeznaniem potrzeb, dał początek licznym dziełom wychowawczym, charytatywnym, kulturalnym i religijnym, które wspierały materialnie i moralnie rodzinę wiejską. Pozostając świeckim człowiekiem, założył dobrze w Polsce znane Zgromadzenie Sióstr Służebniczek. We wszelkich działaniach kierował się pragnieniem, by wszyscy ludzie stali się uczestnikami odkupienia. Zapisał się w pamięci ludzkiej jako „serdecznie dobry człowiek”, który z miłości do Boga i do człowieka umiał skutecznie jednoczyć różne środowiska wokół dobra. W swojej bogatej działalności daleko wyprzedzał to, co na temat apostolstwa świeckich powiedział Sobór Watykański II. Dał wyjątkowy przykład ofiarnej i mądrej pracy dla człowieka, ojczyzny i Kościoła.”

 

DO RODZINY BŁ. EDMUNDA BOJANOWSKIEGO ZAPRASZAMY:

  • czcicieli bł. Edmunda;
  • tych, którym jest bliskie nasze zatroskanie o dziecko, ludzi chorych i biednych;
  • nasze rodziny i przyjaciół.

Rodzina bł. Edmunda Bojanowskiego stawia sobie dwa główne zadania:

  • stałe pogłębianie życia chrześcijańskiego, aby wzrastać w doskonałości ewangelicznej
  • dobrowolny, czynny udział w apostolsko-charytatywnych dziełach Zgromadzenia w kraju i na misjach, w poczuciu odpowiedzialności za Kościół.

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek NMP jak i członkowie Rodziny Bł. Edmunda Bojanowskiego starają się o ścisłą współpracę, by móc jak najlepiej rozwijać charyzmat bł. Edmunda.

Charyzmat ten wyróżnia:

  • miłość służebna świadczona bliźnim w pokorze i prostocie na wzór Chrystusa Sługi
  • żywa wiara i bezgraniczna ufność w Bożą Opatrzność
  • duch maryjny wzorowany na służebnej postawie Maryi

Błogosławiony Edmundzie Bojanowski – módl się za nami

Franciszkański Zakon Świeckich

Franciszkański Zakon Świeckich jest wspólnotą świeckich chrześcijan, którzy w uroczysty sposób zobowiązują się jeszcze doskonalej, według przykładu św. Franciszka z Asyżu i własnego, zatwierdzonego przez kościół prawodawstwa, żyć Ewangelią świętą i w ten sposób każdego dnia ochoczym sercem odpowiadać Bogu powołującemu ich na drogę świętości. do przyjmowania daru świętości.

Franciszkański Zakon Świeckich jest jednym z podstawowych elementów wielkiej Rodziny Franciszkańskiej założonej przez św. Franciszka z Asyżu. Składa się ona z następujących wspólnot: Zakon Braci Mniejszych – dziś istniejący jako trzy odrębne instytuty zakonne: Bracia Mniejsi (OFM), Bracia Mniejsi Konwentualni (OFMConv) i Bracia Mniejsi Kapucyni (OFMCap); Zakon Ubogich Panien popularnie nazywany Zakonem Sióstr Klarysek (OSC) oraz Trzeci Zakon Franciszkański który realizuje swoje powołanie w trzech różnych formach jako męski Trzeci Zakon Regularny (TOR), jako Franciszkański Zakon Świeckich (OFS/FZŚ) oraz jako wiele innych zgromadzeń zakonnych, głównie żeńskich, działających w oparciu o zatwierdzoną przez Kościół regułę Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego.

To właśnie owo specyficzne powołanie do naśladowania Chrystusa według przykładu św. Franciszka z Asyżu jest tym, co odróżnia Franciszkanów świeckich od innych stowarzyszeń pobożnych działających w Kościele.

Po określonym własnym prawodawstwem okresie przygotowania i formacji ludzkiej i duchowej, bracia i siostry Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, składają prawdziwą profesję zachowania właściwego im sposobu życia, by w ten sposób jeszcze bardziej świadomie, z pomocą łaski Bożej, w każdej sytuacji swego życia, kierować się wskazaniami świętej Ewangelii przeżywanej w duchu św. Franciszka z Asyżu. Dlatego więc siostry i bracia Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przede wszystkim poszukują żywego i działającego w Kościele Chrystusa przez codzienny modlitewny kontakt ze Słowem Bożym i udział w Liturgii Kościoła przez modlitwę osobistą i udział w najświętszej Eucharystii. Starają się również dawać żywe i prawdziwe świadectwo przylgnięcia do Chrystusa poprzez przyjmowanie osób i rzeczy w duchu wiary nadziei i miłości, w duchu posłuszeństwa Kościołowi świętemu, solidarnego ubóstwa z potrzebującymi oraz bycia czytelnym znakiem i darem czystości serca dla współczesnego świata.

Franciszkanie Świeccy angażują się, według swoich zdolności i możliwości, w budowanie społeczeństwa bardziej sprawiedliwego i bardziej braterskiego. Starają się przepoić duchem Ewangelii wszystkie prace i zajęcia jakie podejmują na rzecz swojej rodziny, wspólnoty Kościoła oraz dla Ojczyzny.

Nade wszystko w swoich środowiskach są apostołami pokoju i pojednania, niosąc Chrystusowe orędzie radości.

Niektórzy Święci i Błogosławieni Franciszkańskiego Zakonu Świeckich:

Katarzyna z Genui, Luchezjusz i Buonadonna, Elżbieta Węgierska, Ludwik IX król Francji, Roch z Montpellier , Aniela z Foligno, Brygida Szwedzka , Elżbieta Portugalska , Raymond Penyaford, Franciszek Faa di Bruno, Jacopone da Todi , Tomasz More , Angela Merici , Maria Franciszka od Pięciu Ran Chrystusa, Contardo Ferrini , Elzeario Hrabia Ariano, królowa Katarzyna z Bośni, Jolanda i Salomea z Polski, Karola Boromeusza, papież Pius IX , Jana Bosko , papież Jan XXIII , Luigi Beltrame Quattrocchi i Maria Corsini , Jan Saziari, Saint Arcangelo Tadini i wielu innych.

Pax!

 tekst: o.Innocenty ofm

Żywy Różaniec

«Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwą ludzkiej solidarności, modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca». (bł. Jan Paweł II)

  1. Żywy Różaniec oznacza:

– Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.

– Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga ludzi. (…)

– Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Każda Róża posiada dwadzieścia osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały Różaniec. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

  1. Przyjmowanie do Żywego Różańca
  2. Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie. (…)
  3. W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której wpisuje się imię i nazwisko przyjętych. (…) Przy uzupełnianiu przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która umarła lub na stałe wyjechała. (…) Na czele Róży stoi zelator lub zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie Żywego Różańca przy współudziale ks. Proboszcza. Każda Róża powinna obrać sobie Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i zastępcę. (…)

III. Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych

Raz w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic różańcowych. (…) Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic.

  1. Obowiązki w Żywym Różańcu

Obowiązki członków Żywego Różańca:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy.

 

Święta Penitencjaria udzieliła członkom Żywego Różańca odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

  • W dniu przyjęcia do Żywego Różańca
  • Narodzenia Pana Jezusa
  • Zmartwychwstania Pańskiego
  • Zwiastowania Najśw. Maryi Pannie
  • Wniebowzięcia Matki Bożej
  • Królowej Różańca św.
  • Niepokalanego Poczęcia Maryi
  • Ofiarowania Pańskiego.

zobacz:

www.rozaniec.eu

www.rozaniec.dominikanie.pl/003.html

 

W naszej parafii są obecnie 23 grupy Róż Żywego Różańca. Opiekunami – zelatorami poszczególnych grup są:

 

  1. Gazurek Anna – Gliniane 386
  2. Wolna Marta – Mikszówka 901
  3. Bury Anna – Róża 1 – Michałki 108
  4. Bury Anna – Róża 2 – Michałki 108
  5. Gazur Zuzanna – Jasnowice Górne 19
  6. Legierska Anna – Róża 1 – Jasnowice 815
  7. Legierska Anna – Róża 2 – Jasnowice 815
  8. Małyjurek Helena – Kohuty 761
  9. Michałek Teresa – Wilcze 543
  10. Małyjurek Danuta – Wojtosze
  11. Marekwica Jolanta – Burowie 772
  12. Trybalska Małgorzata – Andziołówka 478
  13. Kawulok Maria – Kempka 87
  14. Haratyk Stanisława – Jasnowice Las
  15. Bury Zuzanna – Tokarzonka
  16. Kubica Jadwiga – Wojtosze
  17. Legierska Małgorzata – Róża 1 – Jaworzynka 8
  18. Legierska Małgorzata – Róża 2 – Jaworzynka 8
  19. Stachurek Anna – Róża 1 – Istebna 648
  20. Stachurek Anna – Róża 2 – Istebna 648
  21. Stachurek Anna – Róża 3 – Istebna 648
  22. Stachurek Anna – Róża 4 – Istebna 648

Ruch Światło-Życie

Zapraszamy na stronę internetową  www.istebna.polineo.pl
Ruchu Światło-Życie oazy młodzieży w Istebnej.

Oazę młodzieży w parafii „Dobrego Pasterza” w Istebnej założył ks. Henryk Jersz. Pełnił on służbę duszpasterską od 31 sierpnia 1988 r. Pierwszą moderatorką została Małgorzata Haratyk.

Następnie od 31.08.1988r. do Istebnej przybył ks. Marek Kotyczko. Jemu zawdzięczamy wiele. Pozostawił po sobie dużo piosenek i wspaniałych przeżyć. Za jego czasów przez około rok moderatorką była Beata Michałek, a następnie Halina Zogata

Od 31.01.1990r. do 31.08.1992r. posługę pełnił ks. Janusz Marcok, po którym zostały wspomnienia z pieszej pielgrzymki z Zawiercia do Częstochowy. Moderatorkami wtedy były: najpierw Ewa Zawada, a po niej Bogusia Michałek

03.09.1992r. do naszej parafii przybył ks. Wiesław Jóźwiak. Przez kolejne 3 lata z prowadzeniem oazy zmagała sie Bogusia Michałek.

Oaza odżyła i nabrała właściwego wyrazu gdy na parafię przybył ks. Marek Modzelewski 25.08.1995r. Właśnie w tym czasie forma spotkań naszej wspólnoty przybrała kształt, który trwa do dziś -wiadomo z pewnymi urozmaiceniami;). Moderatorką w tym czasie była Barbara Mojeścik oraz Magda Krężelok

Latem 1999r. powitaliśmy w naszych progach neoprezbitera ks. Wojciecha Jamrozińskiego, który kontynuował dzieło swojego poprzednika;) Przez 3 lata trwała przygoda zasadniczego, ale bardzo wesołego ks. Wojtka z naszym ruchem.

W sierpniu 2002 r. patronat przejął ks. Tomasz Chrzan, kierował on wspólnotą przez pięć lat. W tym czasie rolę moderatorki sprawowała Zuzanna Marekwica.

W Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej 2007 roku przybył do nas ks. Marcin Bytomski. Moderatorką została Karina Czyż”

źródło:  http://www.istebna.wislanet.pl/historia.html

Historia Dzieci Maryi

Wszyscy należymy do Dzieci Maryi. Niektórzy z nas od kilku miesięcy, a inni nawet od wielu lat. Nie wszyscy jednak wiemy, jakie są początki tej wspólnoty. No właśnie… kiedy się to wszystko zaczęło? Aby odpowiedzieć sobie na to pytanie musimy udać się na krótką wycieczkę, ale nie byle gdzie, bo aż do samej Francji…

Jest rok 1806. Wtedy to na świat, w małej francuskiej wioseczce, przychodzi na świat Kaśka. Dziewczynka jak każda inna. Nie jest sama, bo ma liczne rodzeństwo. Mimo tak licznej rodziny, a jest w niej dziesięć osób, panuje w niej miłość. Małej Kaśce i jej rodzinie nie jest jednak łatwo. Wszyscy muszą ciężko pracować, żeby zarobić pieniążki na kromkę chleba. W dodatku Kaśka nigdy nie chodzi do szkoły, bo musi zajmować się domem i gospodarstwem należącym do jej rodziny.

To nie koniec jednak problemów małej Kaśki. Mijają lata i kiedy ma dziewięć lat, to może tyle samo ile ty masz, umiera jej mama. To szczególnie ciężki czas dla tej małej dziewczynki. Nie poddaje się jednak, ale szuka kogoś innego, kto mógłby zastąpić jej matkę… i znajduje! Jest nią Maryja. Mała Kasia całkowicie oddaje się w opiekę tej najlepszej Matce, Matce wszystkich ludzi… i tak, już nie sama, mała Kaśka wyrasta na dużą Katarzynę.

Katarzyna pragnie być zawsze blisko Maryi i Pana Jezusa, dlatego pewnego dnia pragnie wstąpić do klasztoru. Jest to jej kolejna ciężka decyzja, gdyż tego nie chce jej Tata. Kasia musi się mocno zastanowić nad podjęciem dobrej decyzji. Po pewnym czasie udaje jej się przekonać swojego ojca i wstępuje do zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.

Niedługo po tym, bo w 1830 roku objawia się jej Ta, której się zawierzyła – Maryja i prosi ją, aby wyrobić medaliki z jej podobizną, by szerzyć jej kult po całym świecie. To właśnie ten medalik nosisz na szyi. Katarzyna dotrzymuje obietnicy i tak właśnie zaczynają rozwijać się grupy Maryjne, w tym Dzieci Maryi.

Zapewne chcecie wiedzieć co dalej stało się z Katarzyną. Już opowiadam. Katarzyna żyła przez cały czas razem ze swoją Matką i jej synem – Panem Jezusem. Pomagała biednym i cierpiącym. Była wzorem dla wielu ludzi, a kiedy zmarła została ogłoszona świętą. Teraz znamy ją jako Św. Katarzynę Labouré.

Ale co dalej ze wspólnotą Dzieci Maryi?

Na Maryjki zaczęło chodzić coraz więcej osób. Wspólnota bardzo szybko się rozwijała, aż w końcu została zatwierdzona przez papieża Piusa IX. Od tego momentu możemy mówić tak na serio o wspólnocie Dzieci Maryi. Zanim jednak dotarła do Polski minęło jeszcze trochę czasu. Miało to miejsce w 1852 roku. Było to dość dawno. Nawet nasze prababcie tego nie pamiętają.

Niestety były to czasy kiedy Polska nie była jeszcze wolnym państwem. Problemy wojenne uniemożliwiały oficjalną działalność ruchu. W wielu jednak parafiach Dzieci Maryi przetrwały. Na terenach Diecezji Katowickiej dużym wzmocnieniem dla naszego ruchu była odpowiedź ks. Jana Morcinka na prośbę biskupa Herberta Bednorza by założyć i pokierować wzrostem takiej grupy na terenie Diecezji.

Kiedy 25 marca 1992 roku powstała Diecezja Bielsko – Żywiecka, opiekę nad Dziećmi Maryi sprawował najpierw ks. Witold Zachraj, po nim ks. Stanisław Filapek. W tym czasie dekretem ks. Biskupa ustanowiono Duszpasterswo Dzieci Maryi. Staraniem ks. Stanisława w Zabrzegu u Sióstr Elżbietanek stworzono ośrodek rekolekcyjny.

Źródło: Wspólnota Dzieci Maryi Diecezji Bielsko – Żywieckiej